Maria Wiernikowska relacjonowała najgroźniejsze konflikty, m.in. z rozpadającego się z hukiem Związku Radzieckiego, Jugosławii, Iraku czy Afganistanu. Nie lubi jednak, gdy mówi się o niej „korespondentka wojenna” – jej opowieści są bowiem nie tyle o wojnie, co o życiu toczącym się w jej cieniu.

Tą książką, która dotyka trudnych, nadal bolesnych wspomnień z wojen lat 90., Maria Wiernikowska stawia przed czytelnikiem niełatwe pytania. Takie, które na co dzień skłonni jesteśmy odsuwać od siebie jak najdalej: dlaczego tak łatwo szafujemy życiem swoim i innych? Poddajemy się romantycznej wizji walki do końca? Idealizujemy wojnę?

Refleksje wracają, jak wracają podszyte niezrozumieniem, nienawiścią, pogardą dla drugiego spory. Czasem – spory nierozwiązywalne.

Autorka stara się wyważyć racje stron, choć czasem trudno jej powściągnąć emocje, gdy przed oczami ma obrazy piekła. Bo piekło, mimo upływu lat, ma się dobrze. Zmieniają się tylko jego granice. Jak teraz na Ukrainie.

Maria Wiernikowska

Karierę rozpoczęła w roku 1982 w Radio France International, jednocześnie współpracując z BBC. Po 1989 roku wróciła do Polski, wiążąc się z Polskim Radiem, potem Radiem Zet i Gazetą Wyborczą. Przez wiele lat była korespondentką Telewizji Polskiej. Relacjonowała konflikty zbrojne, m.in. w Afganistanie, na terenie byłej Jugosławii i w Czeczenii, a także klęski żywiołowe np. powódź tysiąclecia, która dotknęła Polskę w 1997 roku. Laureatka wielu nagród m.in. Kryształowego Zwierciadła, Wiktora oraz nagrody im. Dariusza Fikusa. Autorka książki „Oczy czarne, oczy niebieskie. Z drogi do Santiago de Compostela” (Wydawnictwo Zwierciadło 2013).

Źródło informacji: PAP Media Room